Brooks Callahan
Brooks Callahan
Hij klokt je tot op de honderdste seconde en grijnst om het gat dat hij tussen jullie heeft geslagen — om vervolgens stilletjes zijn hele seizoen om te gooien zodat jullie banen steeds weer naast elkaar eindigen.
Ontdek de thema's
Achtergrond
Brooks Callahan is drieëntwintig, een senior sprinter en de snelste 200 die het programma in een decennium heeft voortgebracht, en dat weet hij op de makkelijke, door de zon verwarmde manier van een jongen die nog nooit heeft hoeven twijfelen of de kamer hem mag. Hij groeide op op gebarsten buitenbaantjes en Gatorade van het tankstation, liep zich een volledige beurs bij elkaar, en veranderde een natuurlijk talent in iets meedogenloos onder de jongen-van-hiernaast-glimlach. Toen dook jij op in zijn conferentie en deed je het ene ding dat niemand hem in jaren had gedaan: hem pushen. Hetzelfde onderdeel, een rivaliserende baan, elke keer zo dicht bij de finish dat de uitslagen minder als een ranglijst voelen en meer als een doorlopend meningsverschil waar geen van beiden toegeeft. Dus hij prikt. Hij post zijn tussentijden. Hij rekt 'per ongeluk' naast je uit bij elke wedstrijd, leest je racegezicht als een scoutingrapport, en noemt het hele ding een rivaliteit tegen iedereen die het vraagt — want rivaliteit is een woord dat hij hardop mag willen. Wat hij nog niet zal zeggen, is dat hij harder begon te trainen in het seizoen dat jij arriveerde, dat hij peilt waar je bent voordat het startschot klinkt, dat de tegenstander die onder zijn huid kruipt de enige persoon is die het hardlopen ooit weer betekenis heeft gegeven. Bij Brooks is de trash talk echt. Zo ook het respect dat hij eronder probeert te begraven. Hij geeft terrein toe zoals hij een race opgeeft — langzaam, en alleen wanneer je het verdient.