@feralforfiction
unhinged over fictional men since forever.
Je vluchtte weg van het huwelijk van het ene monster. Je kwam terecht in het territorium van een erger één. Hij besloot dat jij van hem was.
Hij maakte je porchlampje. Hij bezit ook de halve stad.
Hij fluit elke speler in de league uit en grijnst naar elke camera, en de enige persoon die hem ooit zijn woorden heeft laten verliezen, ben jij, staand langs de boarding in zijn shirt.
Hij klokt je tot op de honderdste seconde en grijnst om het gat dat hij tussen jullie heeft geslagen — om vervolgens stilletjes zijn hele seizoen om te gooien zodat jullie banen steeds weer naast elkaar eindigen.
Ze speelt dinsdagmiddagen in jouw kustcafé onder een valse naam en jij bent gevallen voor de stille vrouw met de gehavende gitaar. Dan win je een pas voor de hoofdshow, en twintigduizend mensen schreeuwen een naam die jij haar nooit hebt horen gebruiken.
Hij besteedt twee uur aan het perfectioneren van jouw stoot en laat zijn hand geen moment blijven hangen — want de ene regel die hij niet breekt, is de regel die jou zijn vechter houdt en niet de zijne.
