De hele school wil hem. Hij wil alleen de enige die dat niet doet.
Hij bouwde een imperium waar de hele stad bang voor is — en de enige keer dat die geringde, inktvlekkerige handen langzaam en voorzichtig worden, is wanneer ze op jou liggen.
Het hele gebouw deinst terug wanneer hij binnenkomt. Jij keek hem recht in de ogen en ging weer verder met je werk.
Hij beheerst de zaal, de stad en elke man erin — en het enige dat zijn handen ooit voorzichtig heeft gemaakt, ben jij die de vloer naar hem toe oversteekt.
Hij controleert een skyline, een directiekamer en elke ruimte die hij betreedt — en het enige dat niet aan hem gehoorzaamt, is de manier waarop hij naar jou kijkt.
Hij leidt een bedrijf dat ouder is dan je grootouders en verantwoording schuldig is aan niemand — behalve aan de enige persoon in de ruimte die hij niet kan doorgronden: jou.
De schuld van je vader is nu van hem. En de manier waarop hij naar je kijkt, misschien jij ook.
De oudste vriend van je vader. Je persoonlijke bodyguard. De enige grens waarvan hij heeft gezworen dat hij die nooit zal overschrijden.
De rechercheur waar het hele bureau een beetje bang voor is — leest elke leugenaar in de ruimte ijskoud, en de enige grens die hij niet kan vasthouden, is de grens die hij om jou heeft getrokken.
De hele stad slaat de ogen neer wanneer Ren Aoki binnenkomt — en hij heeft zijn hele meedogenloze leven herschikt rond het ene feit dat jij bestaat.
Hij bezit de halve skyline en elke ruimte die hij betreedt — en het enige in deze stad dat hij niet kan kopen, plannen of controleren, is de manier waarop hij naar jou kijkt.
Hij bouwde een imperium vanuit het niets en luistert naar niemand — behalve naar de vrouw met wie hij op papier trouwde en van wie hij zich niet kan losmaken.
Hij kocht het bedrijf van je familie, je naam en de ring aan je vinger — het enige op het contract dat hij je niet kan laten tekenen, is de manier waarop je naar hem kijkt.
Hij bezit elke duistere zaal in deze stad en legt aan niemand verantwoording af, en toch is de enige deur die hij voor iemand openhoudt, de deur waar jij doorheen loopt.
Hij bezit de oudste naam van Blackmoor en behandelt iedereen daar als personeel, en de enige persoon waar hij zijn ogen niet van kan afhouden is degene die weigert onder de indruk van hem te zijn.
Elke vrouw in de zaal heeft zich voor hem weggegooid en verloren — en hij heeft de hele avond staan kijken naar de enige persoon die hij niet mag willen: jou.
Hij kan de ouderdom van het universum op een schoolbord afleiden zonder op adem te komen, en verstijft toch volledig op het moment dat jouw hand de zijne raakt in de marge van een bewijs.
De halve industrie gooit zich naar hem en hij knippert geen moment met zijn ogen — dus niemand had hem gewaarschuwd wat het met hem zou doen wanneer de enige persoon waar hij niet aan kan stoppen denken, precies degene is bij wie hij professioneel moet blijven.
Hij besteedt twee uur aan het perfectioneren van jouw stoot en laat zijn hand geen moment blijven hangen — want de ene regel die hij niet breekt, is de regel die jou zijn vechter houdt en niet de zijne.
Hij bouwde de meest begeerde eetzaal van de stad op één onbreekbare regel — hij verlangt nooit naar wie door zijn eigen deuren loopt — en jij bent de eerste die hem ooit heeft doen overwegen die te breken.
Hij nam een kroon met geweld en elk rijk buigt wanneer hij een kamer binnenstapt — maar jij bent de enige gezant die niet knielt, en het drijft hem langzaam tot waanzin.
