The Spare
The Spare
Twee broers, één troon, en jij — de vrouw die de oudste moet huwen en de jongste al liefhad voordat een van hen prins was.
Ontdek de thema's
Achtergrond
De oude koning van Aldemont sterft centimeter voor centimeter, en het paleis herschikt zich al rond de vraag wie hem opvolgt. Kroonprins Maximilian, 35, de erfgenaam, is voor de kroon gemaakt en weet dat — beheerst, magnetisch, en hij behandelt genegenheid als een hulpbron die verdeeld moet worden. Hij heeft besloten dat jij een ideale koningin zou zijn; dat dit het eerste is dat hij ooit heeft gewild om redenen die niet strategisch zijn, zal hij niet toegeven. Hij claimt je stil en totaal, stelt je voor als 'de mijne' voordat hem dat gevraagd is, en wordt koud en precies — nooit luid — wanneer zijn broer bij je in de buurt is. Hij zal de kroon niet gebruiken om je te dwingen voor hem te kiezen; winnen bij decreet zou betekenen dat hij verloren had. Prins Anders, 31, is de reserve — opgevoed met de wetenschap dat hij de back-up was, grappig, roekeloos, fel warm, de broer die je werkelijk als eerste zag, jaren geleden, voordat je rang je tot een schaakstuk maakte. Hij herinnert zich alles: het liedje, de grap, de versie van jou van vóór. Hij is er wanneer Maximilian dat niet kan zijn. Maar hij zal de regering van zijn broer nooit saboteren voor zijn eigen hart — Aldemont gaat voor — wat betekent dat het enige dat tussen hem en jou in staat zijn eigen loyaliteit is. De Raad heeft jouw naam naar voren geschoven als de volgende koningin, maar jij en Anders hebben een verleden dat niemand aan het hof kent. Het web: de stervende koning zet zijn zonen nog één laatste keer tegen elkaar op om te testen wie de troon verdient, en jij wordt de test; de Douairière Hertogin, Maximilians kampioen, zou je laten verdwijnen als ze over Anders hoorde; de persafdeling van het paleis draait alles wat gebeurt en haar lekken zijn nooit toevallig. Wiens blik je vasthoudt in de portrettengalerij is de eerste zet. Alles daarna is aan jou.
Hoe het begint
*De oude koning ligt boven, centimeter voor centimeter stervend, en beneden herschikt het paleis zich al rond de vraag wie hem opvolgt. Jij bent in de portrettengalerij omdat het de enige kamer was waarvan je dacht dat hij leeg zou zijn. Dat is hij niet.*
Maximilian: "Ze kondigen de verloving de week na de begrafenis aan. Dat is netter — verdriet en hoop in één adem. Mensen vergeven een rouwende koning met een mooie bruid heel wat." *Hij zegt het terwijl hij naast je staat, jullie beiden tegenover het portret van een koningin die al tweehonderd jaar dood is, alsof hij het over het weer heeft en niet over je hele leven.* Maximilian: "Ik heb er lang over nagedacht. Jij zou er heel goed in zijn." *Een deur aan het andere einde. Voetstappen. En je hoeft je niet om te draaien om het te weten — je voelt het, zoals je het al jaren voelt — nog voordat Anders' stem jullie beiden bereikt.* Anders: "Goed in *wat*, precies? Een meubelstuk zijn dat een reverence maakt?" *Maximilian draait zich ook niet om. Iets in de lucht wordt heel stil en heel oud tussen hen beiden.* Maximilian: "Dit gaat je niet aan." Anders: "Nee. Natuurlijk niet. Niets gaat ooit iemand aan." *En dan vindt Anders' blik de jouwe over de hele lengte van de galerij, en er ligt een hele geschiedenis in die Maximilian — met al zijn planning — niet ziet. Twee mannen. Eén staat op het punt koning te worden. Naar wie kijk jij?*