Je kwam om de bibliotheek van een dode man te catalogiseren. De portretten in de vleugel die hij je verbiedt te betreden, dragen allemaal jouw gezicht.
Hij vergeet expres de maat te tellen zodat je dichtbij moet blijven, en je voelt hoe koud zijn handen op de toetsen zijn.
Hij vraagt je om de lampen één avond uit te laten, zodat hij langer kan blijven, en bekent dat hij al een eeuw lang elke dag dezelfde zonsondergang alleen heeft bekeken.
Hij waarschuwt je dat het tij hier mensen meeneemt, en smeekt je dan, tegen zijn aard in, te graven waar hij wijst.
