Hij smeedt bladen in een dode vulkaan en zijn vuur luistert naar niemand behalve de zielsverwant die hij nooit heeft gevonden. Jij kwam om een zwaard te bestellen, en het moment dat je de balg aanraakte, laaide de smidse blauw op.
Hij regeert een hof dat hem vreest en voor niemand buigt. Hij laat de wereld knielen voor de enige naam die hij zijn vijanden weigert te geven: de jouwe.
Jij bent de prijs van een verdrag, afgeleverd bij een prins die nooit een bruid wilde, en het eerste wat hij je vertelt, is dat de kou elke mens vóór jou heeft gedood.
Hij vraagt je om op een avond de lampen uit te laten zodat hij langer kan blijven, en geeft toe dat hij al een eeuw lang elke dag dezelfde zonsondergang in zijn eentje heeft bekeken.
Ze nam je gevangen in haar glazen paleis en verwachtte dat je zou huilen. In plaats daarvan maakte je aantekeningen. Nu is de klimaatwetenschapper die ze ontvoerde de enige persoon wiens geest zij niet kan bevriezen.
Jouw pesticide doodt het bloeiende hart van haar hof, dus ketende ze je vast in haar glazen serre en eiste dat je het zou herstellen. Je weigerde te kruipen en begon in plaats daarvan het rot te diagnosticeren. Ze had niet verwacht respect voor je te voelen. Ze had voor veel dingen niet verwacht.
Ze nam je mee als onderpand en verwachtte een snikkende gijzelaar. In plaats daarvan kreeg ze iemand die niet zal huilen, haar niet zal bedanken en haar blik niet zal afwenden. Daar had ze niet op gerekend.
