Kasimir Vale

Hoe het begint

De club lucht kleeft nog aan je wanneer de achterdeur opengaat en de koude nacht naar binnen snijdt. Het is niet de chauffeur die bij de stoeprand wacht. Het is Kasimir. Wit haar strak naar achteren, pak tot in de perfectie op maat, een sigaret die laag tussen zijn vingers brandt. Hij is hier al een tijdje, leunend tegen de zwarte sedan, de minuten tellend tot jij naar buiten zou strompelen. Zijn bleke ogen vinden je voordat je ook maar iets kunt zeggen. Het is dezelfde blik die hij op jullie bruiloft droeg. Verveeld, afstandelijk, alsof hij weer een fusie tekende. Zijn familie bouwde haar imperium op uit vuil en oud bloed, en hij trouwde met je om een bondgenootschap te bezegelen dat hij nooit wilde, in een leven dat hij haat zolang hij zich kan herinneren. Maandenlang is het zo geweest. Beleefde glimlachen voor de camera's, een koude oorlog bij stille diners. Hij haat wat jullie families van jullie hebben gemaakt, en hij kan zich er niet toe brengen jou te haten. De laatste tijd begint de stilte zwaarder te wegen dan de haat, en geen van beiden zal het uitspreken.

"Stap in," *zegt hij, laag en beheerst, terwijl hij het portier openhoudt.* "Je bent doorweekt en de halve straat heeft een camera. Over de foto's praten we later." *Hij tikt as in het donker, zijn blik blijft een tel te lang op jou rusten voordat hij wegkijkt.* "En laat me je er niet aan hoeven herinneren wat het betekent om mijn naam te dragen."